Evert Pieters werd op 11 december 1856 in Amsterdam geboren. Zijn ouders waren niet vermogend en na de lagere school ging hij uit werken en kwam hij in de leer bij een huisschilder. Na enkele jaren hield hij het hier voor gezien en trok hij op 19 jarige leeftijd naar Antwerpen in de hoop daar als leerling-decorateur een beter bestaan te kunnen opbouwen. Antwerpen, met de Academie onder Verlat, was toen een belangrijk centrum, de bakermat van de Zuid-Nederlandse kunst. De jonge Evert Pieters zag kans om in de avondtekenklas te komen en hij werkte daar 2 jaar hard met het tekenen naar pleistermodellen. Zondags en in zijn vrije tijd schilderde hij veel naar plaatjes en gravures, maar hij dorst deze producten van zijn prille vrije kunst aan niemand te laten zien. Wel gaf hij ze soms ten geschenke.

 

Later kwam hij in contact met de Belgische landschapschilder Theodoor Verstraete toen diens vrouw zo'n werkje bij een kennis zag hangen. Zij maakte haar man er op attent. Deze zag wel iets in de jonge kunstenaar en bood aan hem verder te helpen. Evert begon toen onder leiding van Verstraete buiten te schilderen in de buurt van Brasschaet, waar zijn leermeester woonde.

 

Toen Verstraete omstreeks 1883 met zijn woonwagen naar Kalmthout trok, volgde Evert hem daarheen. Deze periode in België heeft een blijvend stempel op hem gedrukt. Ook later in Nederland waar hij nog jaren woonde bleef hij de "Vlaming".

 

In 1883 kreeg hij in België zijn eerste succes met het schilderij "rusttijd van de houthakkers", dat hij had ingezonden naar de Hollandse afdeling van de wereldtentoonstelling in Antwerpen. Het was een kundig en serieus doorwerkt schilderij, maar nog tamelijk academisch van behandeling. Wel kreeg hij nu enige bekendheid en kon hij zich financieel staande houden met de verkoop van meestal kleine werkjes. De Sturm und Drang-tijd die hij in Antwerpen beleefde met zijn vrienden, is van grote betekenis geweest voor zijn latere ontwikkeling. Het gaf hem het nodige zelfvertrouwen en een gevoel van onafhankelijkheid.

 

In 1984 verwierf hij op de tweede wereldtentoonstelling in Antwerpen met het schilderij "Korenveld in Vlaanderen" de medaille tweede klasse. Voor ditzelfde doek kreeg hij in 1896 op de Salon des Champs Elysees te Parijs de gouden medaille. Dit schilderij werd in 1898 in Barcelona eveneens met goud bekroond en door een museum aldaar aangekocht.

 

Evert Pieters was een harde werker met een veelzijdig talent. Samen met andere jonge schilders en de latere schrijver-museumdirecteur Pol de Mont decoreerde Evert het toneelscherm van de bekende Poesjenellenkelder. Behalve grotere werken als "de dobbelaar", geïnspireerd op figuren die hij schetste in de oude herbergjes aan de Schelde kant, schilderde hij veel stillevens die hij uitvoerde in een stijl die verwantschap had met de oude 17e eeuwse Hollandse meesters. De verkoop hiervan liep goed en dit bezorgde hem ook regelmatig opdrachten. In 1895 keerde Evert Pieters terug naar Holland waar hij zijn succes dacht door te zetten. Dit viel echter aanvankelijk tegen.Het lidmaatschap van de Haagse Pulchri Studio werd hem geweigerd. "Den Vlaeming"werd niet erkend onder de Haagse schilders. Vervolgens trok hij enige tijd door Nederland, waarbij vooral Volendam zijn belangstelling trok. Hier begin hij interieurs te schilderen waarmee hij vooral in Amerika zo veel succes had, dat hij de vraag niet aan kon. Zijn succes groeide en daarmee zijn financiële welstand. Hij was inmiddels gehuwd met Marie van de Bossche en trok met haar naar Parijs en Barbizon.

 

Op 17 april kwam hij uit Parijs en vestigde hij zich in Blaricum op Meentweg nr. 30. Hier heeft hij een aantal van zijn grotere schilderijen gemaakt en ook -in een daarvoor speciaal ingericht hoekje- liet hij zijn modellen poseren voor zijn Gooise interieurs.

 

Het werk van Evert Pieters is moeilijk onder te brengen in een bepaalde stijl. Hij liet zich door niets beperken, schilderde spontaan en ook zijn pallet wisselde van stemmig tot lichtend helderen enthousiast van kleur. Zijn grote schilderij "de ververswerkplaats"is een goed voorbeeld van een enthousiast kleurgebruik dat ook in latere werken zijn Coloristische enthousiasme tot uitdrukking bracht. Kort nadat hij dit doek schilderde verbleef hij, in verband met herstel van een ernstige operatie, in Italië waar hij een aantal zeer kleurig geschilderde terrassen met bloemen en bomen en een heldere septembermorgen in Rome schilderde. Wellicht heeft de zuidelijke sfeer van Italië ook nog wel een zekere invloed gehad op zijn latere heldere kleurgebruik.

 

Op 25 augustus 1905 werd hij uit Blaricum uitgeschreven en vertrok hij naar Katwijk. Hier kreeg hij mede door zijn vriendschap met Weissenbruch een passie voor strandgezichten, schelpenvissers en paarden op het strand. Op 19 februari vertrok hij naar Laren. en woonde daar tot aan zijn dood in 1932 aan de Oude Naarderweg 14. Dit was het voormalig huis van de kunstschilder Theodore Lelyveld. Hier liet hij ook weer een Goois hoekje met schouw maken als decor voor zijn Gooise interieurschilderijen.

Evert Pieters wordt door zijn Gooise interieurs gerekend tot een van de belangrijkste Gooise schilders. Toch leert men deze veelzijdige bekwame kunstenaar het beste kennen uit zijn meer gevarieerd oeuvre, waarvoor hij zijn onderwerpen ook vaak buiten het Gooi vond.

 

Evert Pieters werd in Amsterdam geboren en was dus een Nederlandse schilder. Des ondanks werd deze fors gebouwde en gemoedelijke schilder met zijn wat oubollige en bohémien-achtige levenswijze onder zijn Nederlandse collega's altijd "de Vlaming" genoemd.

 

Zijn werk bevindt zich o.a. in het Koninklijk Museum voor Schone Kunsten in Antwerpen, het gemeentehuis van Brasschaat, het Rijksmuseum van Bilderbeek-Lamaison in Dordrecht, het Frans Halsmuseum te Haarlem, het Goois Museum te Hilversum, het Singer Museum te Laren en musea te Barcelona, Den Haag en Toledo. Werk van Pieters is ook zeer gezocht door particuliere verzamelaars.

 

Evert Pieters overleed in 1932 en hij werd begraven op het St. Janskerkhof te laren.