Engel Jan Luidinga werd in 1916 in Den Helder geboren. Hier overleed hij ook in 1991. Hij woonde en werkte in Den Helder, Haarlem, Schiedam, Huisduinen en weer in Den Helder. Luidinga vormde zich zelf, maar had wel veel contact met Dick Trap, Jaap Sax en Paul  van der Ven. Deze kunstenaars hebben invloed gehad op zijn verdere ontwikkeling.

Luidinga schilderde ( ook in gouache en tempera) in impressionistische trant landschappen ( duin, ruig wijd landschap en bos), maar vooral zeeën en zeegezichten met schepen. In deze laatste richting ontwikkelde hij een eigen stijl op een zeer hoog niveau. Vele reders en vissers lieten in de loop der jaren hun schepen door Luidinga vastleggen in olieverf.

Engel Jan Luidinga was oprichter van de Noorder Kunstkring.

Aanvankelijk ontwikkelde Luidinga zich tot zeeschilder, een specialiteit waarin slechts weinig kunstenaars weten uit te blinken. De zee laat zich immers moeilijk bedwingen, ook niet in verf. De elementen water en lucht en hun onderlinge samenhang eisen een hoge graad van inlevingsvermogen en vakmanschap van de schilder. Ingetogenheid en een zekere voornaamheid van toon, kenmerken het werk van Engel Jan Luidinga. Zijn werkwijze is beslist uniek. Hij schildert op doek of paneel nadat dit eerst is behandeld met twee lagen latexverf. Het absorptievermogen van deze basislaag is zodanig dat de olie niet in z’n totaliteit wordt opgezogen, met als gevolg dat de olieverflaag, die na de droging blijft staan, gezond blijft.Een andere bijzonderheid is de sterk hechtende eigenschap, waardoor hij met ongebruikelijke dunne verf kon werken. Soms wekt zijn werk zelfs de indruk dat er aquarelverf is gebruikt.

Het werk heeft een impressionistisch karakter Er is sprake van een aanvaarding van het leven, zoals het is. Een harmonie gezocht vanuit een in zekere zin religieuze eenheidsbeleving, een levensaanvaarding, alsof het beschenen wordt door een licht, zo, dat het voor hem doorzichtig en verklaarbaar wordt. Als kunst van alle tijden kan zijn, is het niet van belang hoe men schildert, dat wil zeggen of men de lijn voortzet, die door kunsthistorici is uiteengezet, maar dat men schildert. En wel zodanig dat de verf met behoud van geur en glans en zijn eigen stoffelijkheid verliest en er andere stoffelijkheden en daardoor meer dan dat mee te suggereren.

Luidinga had een voorliefde voor ruige breed opgezette schilderijen van dreigende wolken boven door blauwe klippen ingesloten baaien of zeeën. Ook de ruimte van het polderlandschap wist hij op een bijzondere manier in verf neer te zetten. Op zijn 20^e jaar begon hij met olieverf  te schilderen  en op zijn 25^e jaar kreeg hij zijn eerste tentoonstelling in de Noorder Kunstkring. Naar eigen zeggen ontwikkelde hij na een aantal jaren schilderen een visueel geheugen. Dingen die je eens gezien hebt, kun je je weer voor de geest halen. Vaak gebruik ik dat soort beelden om een landschap te componeren.

In 1975 organiseerde het Gemeentemuseum te Woerden een overzichttentoonstelling met 38 werken van Engel Jan Luidinga. Zijn werk is o.a. opgenomen in de collecties van het Nationaal reddingmuseum Doris Rijkers en in dat van het Marine-museum.

Zijn werk is o.a. verkocht naar België, Frankrijk, Engeland, Ierland, de VS, Australië en Canada.

Bron; RKD te Den Haag

          De Scheen