Lydia de Loos (1963)
|
|
|
|
|
|
|
|
|
 |
|
|
|
 |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
 |
|
|
|
|
 |
|
|
|
|
 |
|
|
|
 |
|
|
|
 |
|
|
|
De aquarellen en
schilderijen van Lydia de Loos vertonen de kenmerken van een gedreven en een
gepassioneerd kunstenares. Lydia is in 1963 in Den Helder geboren.
In 1987 begon zij haar talent te ontdekken toen zij werd aangetrokken
door het aquarelleren. Met een dwangmatige ijver maakte zij zich deze techniek
eigen. Overal waar zij ging, had
zij haar verf en penselen bij zich. Van haar studiereizen naar België en
Frankrijk keerde zij met vele aquarellen terug.
Kort daarop nam zij
haar eerste lessen bij Elly Kroon. Daar ontmoete zij de schilder Gerrit de Vries
(1924-2002), die zich al verder in het aquarelleren had ontwikkeld. Van hem
leerde Lydia de fijne kneepjes van de techniek. Lydia en Gerrit besloten zich
verder te ontwikkelen aan de Nieuwe Academie in Utrecht waar zij 5 jaar lang
lessen volgden. Hier werden alle aangeleerde technieken weer afgelegd en op
basis van nieuw inzichten
ontwikkelde zij haar eigen stijl. Tijdens de eerste maanden aan de Nieuwe
Academie vroeg Lydia zich af of de docenten wel goed bij hun hoofd waren. Nu
volgt zij zelf in haar lessen dezelfde methodiek; haar leerlingen moeten open
willen staan voor nieuwe indrukken en nieuwe technieken.
Om te schilderen
moet je volgens Lydia eerst kunnen aquarelleren. Om dit weer in de vingers te
krijgen moet je kunnen tekenen. Met Gerrit de Vries toog Lydia in de 90er jaren
iedere dag op pad om te aquarelleren en te schilderen. Zo trokken zij regelmatig
naar Friesland om bootjes te schilderen. In kleuren was ik goed, zegt Lydia,
bootjes waren nieuw voor mij.
Lydia de Loos en
Gerrit de Vries hebben elkaar over en weer geďnspireerd. Ze hadden veel steun aan elkaar. Gerrit werkte tonig en
gestructureerd, Lydia was zoekende in haar composities en in haar benadering,
maar zij was sterk in haar kleurgebruik.
Lydia is niet snel tevreden, zij is nog steeds zoekende naar nieuwe vormen van expressie. Het is een ontdekkingstocht om uiteindelijk vast te kunnen stellen wat er allemaal met olieverf kan. Olieverf heeft een eigen leven en Lydia waakt er voor een doek niet dood te schilderen, het gaat om de eerste indrukken, om impressies en om een reflectie van haar stemming. Structuur brengt Lydia in haar leven door gedisciplineerd te werken. Iedere dag schildert zij in haar atelier, in een fraaie stolpboerderij onder de kust in het Noord Hollandse Sint Maarten.
Hier en in
haar dagelijks leven doet
zij veel inspiratie op. Dagelijks maakt zij een wandeling over het strand;
lekker uitwaaien en je hoofd leeg laten waaien. De zee boeit haar constant. Haar
hoofd zit altijd vol ideeën. Lydia is de hele dag met schilderen bezig. Het zou
dan ook haar grootste wens zijn om meer uren in een dag te krijgen.
Haar werk is onder
te verdelen in verschillende periodes: de passie voor het aquarel, de
constructieve periode waarin alles moest kloppen, de bloemenperiode en de vrije periode waarin zij zich nu bevind. Lydia
schildert een dorp tegen een bergachtige achtergrond als een bloemstilleven, de
huizen zijn als een boeket gegroepeerd. Lydia is een colorist, haar kleurgebruik
is een van haar sterkste kanten. Haar kleurstellingen versterken en
contrasteren. De fauvisten Henri Matisse en Kees van Dongen, maar ook de Duitse
expressionist Emiel Nolde en dichter bij huis de schilders van de Bergense
School weten haar te inspireren.
Lydia de Loos
schilderde vroeger om te scheppen, maar zelden wilde zij afstand doen van haar
werk. Pas onlangs heeft zij enkele werken verkocht.
