Antonius Albert (Antony) Keizer werd in 1897 in Meppel geboren. Hij was voorbestemd om de textielzaak van zijn vader over te nemen. Al vroeg bleek zijn talent en de wil om schilder te worden stak te kop op. Uiteindelijk draaide het er op uit dat hij een winkel in beddengoed begon in de Hoofdstraat. Omdat hij meer om het schilderen gaf en er vaak dagen op uit trok om te schilderen kwam de zaak maar moeizaam van de grond en verliep uiteindelijk volledig. In de etalage stonden soms meer schilderijen dan bedden. Vaak gaf hij zijn schilderijen weg aan een stelletje dat bij hem een bed kwam kopen. Vele zomers bracht Keizer in Giethoorn door, o.a. in een grote tjalk op de Belt- en Schutsloot, maar ook in het huisje de “Vlierhoek”. In die tijd werkte hij veel samen met Piet Zwiers: ze maakten en verkochten pentekeningen aan toeristen. Keizer schilderde eveneens veel met Albert Torie. Vaak gingen ze samen op pad, onder andere naar Terschelling. Maar keizer trok ook vaak naar de hei om te schilderen, familie, kennissen en eten en drinken mee.

Als jonge kerel kwam Keizer veel bij de veeloudere Andre Idserda, die te Meppel toentertijd in een oude woonboot woonde. Zij konden goed met elkaar opschieten en hielpen elkaar over en weer. Als Idserda bloemen nodig had voor zijn stillevens ging Anton op pad langs de voortuintjes. Keizer heeft veel van Idserda geleerd en bewonderde hem zeer. Hij werkte in dezelfde trant en had dezelfde voorliefde voor nogal donkere kleuren. Keizer heeft evenals menig andere Meppeler schilder veel gereisd. Hij trok er vaak en ver op uit…en alles kon ook maar.

Op het doek werd in grote lijnen eerst de opzet aangegeven voor dat met het eigenlijke schilderen begonnen werd. In een keer een doek afschilderen kwam bij hem niet voor, omdat hij altijd verschillende schilderijen tegelijkertijd onder handen moest hebben, zodat het nogal eens gebeurde dat een doek een poosje werd weggezet. Signeren deed keizer zijn werk doorgaans voluit met Antony keizer, veelal gedateerd. Zijn pallet bestond doorgaans uit een beperkt aantal kleuren, maar daar kon hij dan ook heel wat mee uitdrukken. Denk aan de dorps- en stadsgezichten,  plaggenhutten, paddestoelen, zandverstuivingen en heidelandschappen, al dan niet met vennen en schapen. Deze onderwerpen en deze kleuren, dat is Antony Keizer, de schilder die naar eigen zeggen “eenzaam doolt door de ongerepte oorden van zijn oude landschap”. Keizer maakte ook stillevens, waarin hij uitblonk door zijn stofuitdrukking. Roodkoper wist hij bijvoorbeeld zeer goed te treffen. Keizer bekeek het landschap met het oog van de schilder.

Antony Keizer was een stemmingsschilder die zich geïnspireerd wist door de schoonheid van de natuur, te vinden op de zand- bos en heidegronden van met name Drenthe. Wonderwel slaagde hij er in eenzaamheid, spanning en dreiging, zoals die in het landschap onder bepaalde weersomstandigheden voor kunnen komen, bijna volbaar weer te geven, op de voor hem zo karakteristieke manier: somber van kleur, stevig en spontaan.

Antony Keizer overleed op  5 juni 1961 op 64 jarige leeftijd en hij ligt begraven op de begraafplaats te Hesselingen/Meppel. Hij behoorde tot het handjevol schilders van professie dat Drenthe voor de tweede wereldoorlog kende en viel in dat gezelschap op door de haast Barbizon -achtige bezonkenheid van zijn onderwerpen.Zijn werk was zwaar van kleur, breed opgebracht, met een voorkeur voor oker en bruin. De dramatische luchten hebben een sterke werking en hij had een voorkeur voor een alles verbindende toon waaruit de vormen opdoemden. Uit al zijn werk blijkt de voorliefde voor een natuurlijk landschap dat nog was zoals de romanticus zich ook nu nog zou wensen.