Marinus Drulman werkte veel onder het pseudoniem M. de Jongere. Hij maakte studiereizen naar België, Frankrijk, Zwitserland en Duitsland. Was leerling van de Academie voor Beeldende Kunst te Rotterdam. Tekende en schilderde in de naturalistisch-impressionistische trant, landschappen en havens. Verwierf grote bekendheid door zijn havengezichten. Werk is o.a. in het bezit van het Kamper museum.

Marinus de Jongere beleefde zijn artistieke bloeiperiode in de jaren vijftig en zestig, precies de Tijd dat Rotterdam bezig was zich te ontwikkelen tot wereldhaven nummer een. De oceaanreuzen van de Holland Amerika Lijn waren een vertrouwd gezicht aan de Wilhelminapier en  naar afbeeldingen van die schepen, de trots van zeevarend Holland, was een grote vraag. De Jongere leverde in die tijd meerdere schilderijen per dag af. Hij had een hele serie doeken in zijn atelier op een rijtje staan. Daar liep hij al schilderend langs.

De roem van de schilder beleef niet beperkt tot Nederland. De Griekse scheepsmagnaat Onassis bestelde ooit 28 doeken, waarop alle schepen van zijn vloot apart stonden afgebeeld. De Amerikaanse president Lyndon B. Johnson zocht tijden een bezoek in de jaren zestig de schilder op in zijn atelier in Hillegersberg en kocht vijf Hollandse landschappen. Want behalve havens schilderde de Jongere ook graag molens en vlieten. Vanuit zijn huis liep hij zo de polder in. Hij was dol op wipmolens. Ook bezat de Jongere een huis in Zwitserland, wat weer leidde tot een aantal schilderijen met berglandschappen met besneeuwde toppen. Midden tussen deze bergen werkte hij trouwens ook veel aan zijn havengezichten.

De puur Rotterdams aandoende schilder was echter afkomstig uit Amsterdam. Hij heette eigenlijk J.M. Drulman, naar zijn moeder, maar gebruikte liever de naam van zijn stiefvader, de schilder en etser Marius Janssen. Zo ontstond het pseudoniem Marinus de Jongere. Alleen tijdens de bezetting, toen kunstenaars niet onder een schuilnaam mochten werken, gebruikte hij zijn eigen naam , Drulman. Werk met deze signatuur is dan ook tot deze periode te herleiden.

Er zijn vele bekende en gewaardeerde schilders van de Rotterdamse haven. De jongere neemt echter tussen hen een aparte plaats in. Hij schilderde de dingen die je zag als je als klein jochie langs de havenkant schooierde en bananen stroopte uit de bananenboten in de Maashaven. Als een gevolg van de sociale, culturele en economische veranderingen in het post-moderne Rotterdam, ontstaat er een hang naar die trotse havenstad van vroeger. Naar dat besef van; dit is onze stad, zo ziet Rotterdam er uit. De schilderijen van de Jongere doen de glorietijd van de haven herleven.De jaren dat op de Maas vrachtschepen onder stoom lagen en sleepboten af en aan voeren. Op zijn doeken heerst een koortsachtige bedrijvigheid.